Αυτό που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα κέντρα logistics και τις αποθήκες, είναι η αύξηση των παραιτήσεων. Συγκεκριμένα, από τα δεδομένα που προκύπτουν από τις εκθέσεις του ΕΛΙΝΥΑΕ, του ΣΕΒ και του ΙΝΣΕΤΕ/Συνδέσμου Βιομηχανιών, προκύπτει πως το ποσοστό των παραιτήσεων ξεκινάει από το 20% και φτάνει έως και το 30%. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται ακόμα περισσότερο τις περιόδους αιχμής, φτάνοντας έως και το 35%.
Και εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα. Γιατί;
Από τη φθορά στην απουσία
Αν παραμερίσουμε τους οικονομικούς (για κάποιους εργαζόμενους) λόγους, τότε οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι blue collar εργαζόμενοι είναι αρκετές. Οι βάρδιες και οι υπερωρίες σε συνδυασμό με την έντονη σωματική καταπόνηση, τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις με άβολη στάση και τα λιγοστά διαλείμματα ανάπαυσης, είναι καθημερινές δυσκολίες που συνήθως δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές.
Πολλές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί πάνω στους μυοσκελετικούς πόνους που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι αποθήκης, δείχνουν πως το ποσοστό των εργαζομένων που εμφανίζουν πόνο στη μέση ξεκινάει από 15% και φτάνει έως και το 60%, το ίδιο ποσοστό για το ισχίο είναι 15%-30% και για τον αυχένα 20-40%.
Εντύπωση δημιουργεί μία μετανάλυση που δείχνει πως για κάθε μία ώρα υπερωρίας, αυξάνεται το ποσοστό της σωματικής καταπόνησης κατά 42-44%, θέτοντας ερωτήματα για τη συχνότητα, τα όρια των ωρών και τις κατηγορίες των εργαζομένων στους οποίους επιτρέπονται οι υπερωρίες. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι ίδιοι και συνεπώς δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με την ίδια ικανότητα και ασφάλεια σε όλες τις εργασιακές απαιτήσεις.
Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στο υψηλό ποσοστό παραιτήσεων είναι η έλλειψη σεβασμού και αναγνώρισης, γεγονός που μπορεί μέχρι και να διπλασιάσει τα ποσοστά αυτά.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως οι παραπάνω εργασίες οδηγούν το ανθρώπινο σώμα στα όρια πολλές φορές της αντοχής του και σε συνδυασμό με την έλλειψη αναγνώρισης και σεβασμού, μπορούν με τον καιρό να δημιουργήσουν έντονα αρνητικά συναισθήματα. Αυτά ως αποτέλεσμα θα έχουν την εξάντληση, τη μειωμένη παραγωγικότητα, την απομάκρυνση σιγά σιγά από την ομάδα και στο τέλος μπορούν να οδηγήσουν σε μία πιθανή αποχώρηση.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει μία εταιρεία είναι να ακούσει πραγματικά τον εργαζόμενο και να αφουγκραστεί τα προβλήματά του. Να ελέγξει ποιες είναι οι εργασίες που προκαλούν τις μεγαλύτερες σωματικές καταπονήσεις και να δοθεί η απαραίτητη προσοχή στην αναδιαμόρφωση ενδεχομένως του χώρου, την επανασχεδίαση των διαδικασιών και την εκπαίδευση του προσωπικού. Κάνοντας αυτά, δίνεται ξεκάθαρα το μήνυμα στο προσωπικό πως η εταιρεία ενδιαφέρεται πραγματικά για την υγεία τους, κάνοντας πράξεις που βελτιώνουν την καθημερινότητά τους στην εργασία.
Η αναγνώριση του έργου των εργαζομένων είναι κομβικής σημασίας, καθώς ενισχύει το αίσθημα ότι η προσφορά τους εκτιμάται έμπρακτα. Σε μια περίοδο αυξημένου άγχους και αβεβαιότητας, η ουσιαστική επιβράβευση της προσπάθειάς τους καθίσταται απαραίτητη.
Εν κατακλείδι, αντιλαμβανόμαστε πως για να μειωθούν οι παραιτήσεις και οι αναρρωτικές άδειες, είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε με παρεμβάσεις που μπορούν να γίνουν άμεσα και σε βάθος χρόνου να ακολουθήσουν και οι πιο σύνθετες. Αυτές οι δράσεις είναι ικανές να αυξήσουν σημαντικά τις πιθανότητες να διατηρήσετε το προσωπικό σας αλλά και να αλλάξετε προς το καλύτερο την εικόνα που έχουν προς την εταιρεία, αυξάνοντας έτσι το αίσθημα ικανοποίησης και βελτιώνοντας την παραγωγικότητα.
Πηγές: [1] Ismail et al., Jurnal Optimasi Sistem Industri, 2024. doi.org/10.25077/josi.v23.n1.p61-75.2024
[2] Bhatia, Kalra & Randhawa, Ergonomics for Improved Productivity, 2021. doi.org/10.1007/978-981-15-9054-2_23
[3] Nasir, Venkitasubramony & Jakhar, Operational Research, 2024. doi.org/10.1007/s12351-024-00892-z
[4] Wickström & Pentti, Scandinavian Journal of Work, Environment & Health, 1998. doi.org/10.5271/sjweh.292
[5] Hallman, Holtermann, Björklund, Gupta & Rasmussen, International Archives of Occupational and Environmental Health, 2019. doi.org/10.1007/s00420-019-01447-y
[6] Larco, de Koster, Roodbergen & Dul, International Journal of Production Research, 2017. doi.org/10.1080/00207543.2016.1165880
[7] Lucas et al., International Journal of Occupational Safety and Ergonomics, 2024. doi.org/10.1080/10803548.2024.2382619
[8] Mokhasi, Cureus, 2022. doi.org/10.7759/cureus.30481
[9] Medved, Balantič, Jarc Kovačič, Domeika & Daublys, 45th International Conference on Organizational Science Development, 2026. doi.org/10.18690/um.fov.3.2026.39